Lieve familie & vrienden,

Daar ben ik EIN-DE-LIJK weer! Heel veel gebeurd al in deze eerste maand en van hot naar her gereisd. Of ik was zonder internet, of ik moest er teveel voor betalen of ik had er simpelweg geen tijd voor. Maar ik heb hem eindelijk af dus ik ben weer BACK IN BUSINESS! Het is een lange, dus neem de tijd ( sla af en toe een dagje over als je geen zin meer hebt) en veel leesplezier! Owja en voor als jullie het je afvragen: ‘Spoetnik’ is de naam van mijn tas, die ik nu al bijna 2jaar bij me draag en meegaat met al mijn reizen en avonturen. Daar ben ik erg aan gehecht (hij als een klein broertje voor me! Alles wat ik er in wil past er in!).

Zaterdag 3 december – Amsterdam à London:
Time to say goodbye again. Weer een emotioneel afscheid en daar ging ik dan weer, nu vergezeld door 3 vriendinnen. Een korte vlucht maar toch Lunes handjes moeten vasthouden J. Bij aankomst meteen een Oysterpass gekocht (waarmee we onbeperkt in het weekend konden reizen met bus en metro). Zonder problemen snel aangekomen bij ons hostel wat behoorlijk tegenviel. Vies, vies en nog eens vies. Maar het boeide ons allemaal niet zo veel. We zijn naar een marktje vlak bij ons hostel gegaan, een leuke, drukke markt die maar niet leek op te houden. Wat een gegiegel en geklets zo met z’n vieren terwijl we om de haverklap op de foto moesten met z’n vieren.
In de avond zijn we in de buurt ‘Soho’ wat gaan rondlopen en kwamen uiteindelijk in een echt leuk Italiaanse restaurantje terecht (onbeperkt buffet als je een aperitief nam).  Ik leefde weer helemaal op doordat ik Italiaans kon praten met het personeel en ook de rest was in hun sas. Toch waren we allemaal behoorlijk moe dus zijn we vrij vroeg terug naar ons hostel gegaan waar we nog even hebben gedold op onze heerlijke, luxe, schone en lekker ruikende kamer.

Zondag 4 december – London:
Tijd om zoveel mogelijk van Londen te zien in de komende dagen! In de ochtend gingen we naar een buurt die behoorlijk in een uithoek van Londen lag. Daar was de Sunday up market waar het ontzettend druk was maar erg gezellig. Heerlijk geluncht in een overdekte markt waar eten uit alle landen ter wereld verkrijgbaar was. De hele tijd lol met z’n vieren en totaal geen geruzie over wat we wilden gelukkig, ook al raakte we elkaar best vaak kwijt J.
Toen namen we de prachtige rode dubbeldekker waar ik al zo vaak over had gedroomd richting London’s bridge. Dat bleek een vergissing te zijn want daar waren we helemaal niet naar opzoek: we wilden natuurlijk naar de two tower bridge. Maar gelukkig bleek de London’s bridge een perfect, misschien nog wel beter uitzicht te hebben op de two tower bridge. Ondanks het regenachtige weer, hadden we wederom heel veel lol en liepen we verder naar London eye (het reuzenrad). Hij bleek prachtig blauw verlicht te zijn (ondertussen was het namelijk al donker geworden) en dus was het volgens Katinka weer hoog tijd om aan verschillende mensen te vragen of ze een foto van ons wilden maken… Een prachtig verlicht ijsbaantje ervoor maakte het plaatje helemaal compleet. À la japanner foto’s-makend liepen we door richting the big ben en trafalgar square, maar halverwege nog wel gestopt voor een lekkere chocomelk met slagroom (wat nog best een opgave was: de een had geen slagroom wat Lune perse wou, de ander was de duur en ga zo maar door). Toen begon het echt hard te regenen en besloten we een filmpje te pikken maar die waren ook best duur en spraken ons niet echt aan en dus belandden we, totaal tegen mijn wil in natuurlijk, in de MC DONALDS waar we de rest van de avond gek genoeg heel gezellig hebben gekletst over onze leventjes, plannen, gedeelde verleden, jongens, uiterlijk, innerlijk en ga zo maar door J.

Maandag 5 december – London:

We hadden weer een druk programma voor de boeg. Het begon met een wandeltje door Hyde Park wat vlakbij ons hostel lag. Ik had dan misschien niet mijn Leonardo da Vinci tentoonstelling gekregen (die was veeeel te duur), maar toch was het me gelukt om het National History Museum er door te krijgen bij de meisjes J.  Alle musea gratis in Londen, daar houden wij arme sloebers van! Na onder andere verschillende stenen in de mooiste kleuren te hebben bewonderd, een nagemaakte aardbeving te hebben beleefd, en te hebben bekeken hoeveel actieve vulkanen er in Nieuw-Zeeland lagen, hadden we het wel weer gezien. Tijd om richting Oxford street (THE shopping street of London) te gaan, maar we maakte een omweggetje in Hyde park omdat er ergens een kermis zou zijn…
Het bleek een heel leuk, schattig& ouderwets kermisje te zijn, zo-eentje uit een romantische film, niet zo een belachelijke als wij tegenwoordig op de dam hebben. Na een heerlijk patatje en crêpje, hebben we nog even naar het ontzettend romantische ijsbaantje lopen kijken en na een vertraging van een kleine 2 uur liepen we eindelijk door om te ‘shoppen’. Niet verder dan de ‘Primark’ kwamen we niet, want we wilden ook nog Buckingham palace en Harrods zien. Buckingham palace was mooi, maar viel verder tegen want de lollige mannetjes die er overdag staan, waren al weg en voor de rest was alles omheind. Harrods was een prachtig art-deco-achtig gebouw maar natuurlijk belachelijk chic… Toen waren we allemaal toe aan dineren in een English Pub. Helaas zaten we bij elk restaurantje wat we tegenkwamen niet op een lijn qua prijs, eten of plek waardoor we (god mag weten waarom) in een van de vreselijkste pizzeria’s van Londen terechtkwamen omdat de man ons korting aanbood… dat was een behoorlijk tegenvaller… daarna waren we zo moe van de dag dat we besloten om sinterklaas lekker op onze kamer in ons hostel te vieren J.

Dinsdag 6 december – London à Hong-kong:

Er stonden nog 2 dingen op het programma: Abbey Road (toch even the Beatles nadoen we waren per slot van rekening precies met z’n vieren daar..) en Regent’s park. Al is het natuurlijk eigenlijk onzin om precies naar Abbey Road te gaan alleen om een foto te maken van het zebrapad waar ooit de Beatles hebben gelopen… maar kunnen we toch weer zeggen ‘been there, done that!”. Daarna door naar onze laatste Londense attractie: een schattig parkje met een eekhoorntjesplaag.
Toen was het tijd voor het onoverkoombare: tijd om afscheid te nemen. Heel raar om dan de meisjes die terug naar huis gaan uit te zwaaien en dus samen achter te blijven in Londen (zij vertrokken eerder op een ander vliegveld). Ik hoopte stiekem dat het geen tranendal zou worden maar helaas, Anna zette in, niet veel later volgde Lune en ook Katinka kreeg tranen in haar ogen. Ook ik had glazige oogjes maar dat was vast een spontane allergie. Toch waren vooral Katinka en ik de huilebalkjes ook keihard aan het uitlachen (JA OOK KATINKA VLOON AL BEWEERD ZE ANDERS IN HAAR EIGEN BLOG!) en ook Anna en Lune hadden de slappe lach terwijl ze aan het janken waren. Daar gingen ze eindelijk dan door de poortjes het einde van het tijdperk K-A-R-L.
Ook onze laatste uurtjes in Londen gingen nu in. Even was het raar om opeens zo alleen met z’n tweeën te zijn. Het was dan toch eindelijk zo ver. Zouden we het overleven met z’n tweetjes?! Het voelt in ieder geval goed J.
Onze vlucht vanaf London Heathrow vertrok pas om 10 uur ’s avonds en tot nu toe liep alles op rolletjes. Totdat de rits van mijn flightbag, na een keer gebruik, het begaf. Tape zoeken en de rits dichttapen dus.  Fingers crossed en hopen dat die tape het houdt tijdens de vlucht…

Ondanks alle moeite van mijn lieve oudjes roken mijn paardrijschoenen, die ik aan had, nog steeds ontzettend naar paard. Het was tijd voor de parfumerie dus. Katinka heeft me stiekem helemaal ondergespoten maar nog geen uur later was de paardenlucht al weer sterker…

De vliegreis naar Hong Kong verliep heel snel (ik zat naast het raampje yeah): we hebben wat geslapen, veel gelachen en geen commentaar gekregen op mijn stinkende schoenen J.

Om 17:45 (lokale tijd) landden we in Hong Kong, een enorm groot vliegveld met zo’n 500 (!) gates. Veel was er niet te beleven daar, geen leuke winkeltjes en dus ook geen leuke souvenirs… Toen we langs een parfumerie kwamen, wilden we mijn schoenen wederom gaan inspuiten maar dit keer was het lastiger. Weinig mensen, kleine winkel, veel medewerkers. Toch kreeg Katinka het voor elkaar om me vliegensvlug weer onder te spuiten. Helaas had ze perongeluk expres MANNENparfum gepakt… nog 3 uur wachten totdat ons vliegtuig vertrekt in deze heerlijke lucht.

Woensdag 7  december – Hongkong à Auckland:

Om 21.25 vertrok onze vlucht naar Auckland. We zaten tot onze grote vreugde op een plek waar je meer beenruimte hebt (geen mensen voor je maar zo een hokje voor de stewardessen). Ook deze vlucht ging weer heel snel: ik heb achter elkaar door wat leuke filmpjes gekeken, muziek geluisterd en een beetje geslapen.

Donderdag 8 december – Auckland :

Het zat er dan eindelijk op: 27 uur onderweg geweest en eindelijk aangekomen in verweggiestan. Ons laatste obstakel was de douane. Dit was het uur van de waarheid: zouden mijn paardrijschoenen (die toch een rode draad in de reisvoorbereidingen waren geweest: 17 x ingevet, schoongemaakt en gelucht door beide ouders en nog stonken ze een uur in de wind…) er doorheen komen of niet? Tot mijn grote schrik zag ik opeens ook best nog veel aarde aan mijn chaps zitten, waar de kiwi’s juist zo allergisch voor zijn…  Ondanks alle zorgen en boze bordjes was de douaneman zelf, erg makkelijk en aardig. Geen problemen dus. Op het vliegveld hebben we meteen een Nieuw-Zeelands nummer gekocht en toen we naar buiten liepen, werden we aangenaam verrast door het mooie, warme weer. Toen namen we de shuttle die ons zou brengen naar ons allereerste hostel: Verandahs Lodge, die ik thuis had uitgezocht en al had geboekt. Mama had ons getrakteerd op de eerste twee nachten in een 2 persoonskamer met eigen badkamer om even goed uit te kunnen rusten (en zelfs dat was nog heel goedkoop). Vergeleken met ons hostel in Londen was dit een luxe resort. Na ons een beetje te hebben geïnstalleerd gingen we meteen op pad, even lopen door het prachtige park waar ons hostel aanlag en op uitkeek. Helemaal in de ban van alle mooie planten en junglebomen zaten we daar vrolijk door het park te huppelen totdat we uiteindelijk uitkwamen bij de skytower, waar we vanaf ons hostel uitzicht op hadden. Helemaal onderin de toren zat het toeristencentrum. Daar namen we 5000 gratis foldertjes en boekjes mee (die konden allemaal lekker in Spoetnik) ook kochten we de flexipass (onze busmaatschappij waar je de busuren die je nodig hebt koopt). Daarna liepen we nog even het toeristische winkeltje in waar we op de foto gingen met Gollem J. Later zagen we nog een bord wijzend naar de tweede verdieping in de toren: het zei: Spoetnik’s cafe. Ik voelde Spoetnik trekken, maar toch zijn we maar terug naar het hostel gegaan. In het hostel haalden we ons hoogstaande backpackersvoedsel tevoorschijn: Noodles. We raakten in gesprek met een Italiaanse (yeah kon ik weer Italiaans praten) en een Turkse jongen die beide in het hostel werkten. Ze vroegen of we die avond uitgingen maar we antwoordden dat het ons beter leek om de volgende dag te gaan en eerst maar eens een nachtje goed slapen… lekker ROZIG in slaap gevallen in een bed vol met foldertjes.

Vrijdag 9 december – Auckland :      

Allebei waren we wakker om 7 uur ’s ochtends… zou dit dan de enorme jetlag zijn waar iedereen het altijd over heeft? Ik vond het wel lekker om de dag vroeg te beginnen en op te staan met de zon die net was begonnen met schijnen en de vogels die net waren begonnen met fluiten J.  Met knorrende maagjes gingen we op pad, op zoek naar een ontbijtje en om boodschappen te doen in de Countdown (de grote supermarktketen van N-Z, vergelijkbaar met de Super de Boer). We vroegen de weg aan verschillende mensen die ons heel vriendelijk hielpen. Het bleek nogal een pokken eind lopen zijn naar de Countdown maar na een uur zaten we dan toch lekker in een parkje aan een mooi tafeltje onze broodjes en aardbeien te verorberen. Daarna liepen we naar het centrum van Auckland: naar de haven. Genietend van een ijsje van een van de lekkerste ijssalons van Nieuw-Zeeland liepen we naar een groot park. Hoe het park was aangelegd deed me denken aan Florida (al ben ik daar nog nooit geweest), heel groot en ruim met palmbomen en fonteinen en omringd door wolkenkrabbers. Na verschillende enorme bomen te hebben bewonderd liepen we richting huis. Na ons te hebben omgekleed en te hebben gerecupereerd gingen we weer richting het centrum, weer naar de Skytower (de hoogste toren van het zuidelijk halfrond, 37 bussen lang (= 328 meter) & 6000 olifanten zwaar). Bij elk stoplicht stonden we doodsangsten uit doordat de stoplichten hooguit 3 seconden op groen staan... elke keer moesten we dus rennen alsof ons leven er vanaf hing. Na enkele kruispunten te hebben overgestoken kwamen we erachter dat je ook als het rood is geworden nog mag doorlopen (dan heb je nog zo een 10 seconden), heel logisch natuurlijk… ?

Op naar het bovenste puntje van de Skytower. Ondanks dat Katinka ‘het makkelijk het gedurfd’ hadden we toch niet voor de Skydive vanaf de Skytower gekozen maar we gingen gewoon genieten van het prachtige uitzicht. Dat bleek uiteindelijk al meer dan genoeg te zijn want sommige stukken van het looppad waren van glas waardoor het net leek alsof je in een gat stapte en dus meer dan 300 meter beneden zou vallen. Katinka zat net zo te schijten in haar broek als ik, en dus ik zat haar natuurlijk wel even belachelijk te maken aangezien zij de Skydive geen enkel probleem had gevonden toen ze nog beneden stond. We zagen  de dag overgaan in de nacht waardoor we ons echt even letterlijk en figuurlijk on the top of the world voelden staan.
Pas weer buiten bewonderden we de Skytower zelf: hij was opeens knalgroen en rood geworden. Toen weer snel terug naar ons hostel want de Italiaan en de Turk hadden gevraagd of we mee uitgingen een kroegentocht maken. Eerste stop: een verlate club waar we 3 gratis cocktails kregen. Perfecte plek om dus de avond opgang te brengen. Toen weer door naar de volgende clubs en we eindigden in een leuke club aan het water. Al moesten we beiden de Turk en Italiaan op een subtiele à la roos-manier op afstand houden, hadden we toch nog een heel gezellige tweede avond in Nieuw-Zeeland. Half 5 doodmoe in bed gedoken.

Zaterdag 10 december – Auckland à Rotorua:

’S avonds een vrouw, ’s ochtend een vrouw: Lekker vroeg op om de bus te pakken naar Rotorua. Ik heb besloten om alle plekken waar we verblijven lekker te becijferen: dus daar gaan we:
Hostel 1 Verandahs Lodge krijgt van mij een 8!
Plek: 8 Hygiene: 8 Gastvrouw: 8
Na een tocht van 3, 4 uur kwamen we eindelijk aan in het nogal verlate Rotorua. Op goed geluk kozen we het hostel wat in het BBH-boekje het leukst leek en dat bleek ook zo te zijn!
We werden vriendelijk ontvangen en kregen een goedkope ‘Share’ toegewezen (geen dorm met meerdere bedden dus, maar slechts 4 bedden dus je zit maar met hooguit twee andere backpackers). Tassen gedumpt, kennis gemaakt met onze 2 Duitse kamergenootjes en toen meteen een wandeltje gaan maken naar het openbare park in Rotorua waar allemaal stomende en borrelende poeltjes waren. Dolenthousiast zaten we als twee chinezen van alles wat los en vast zat foto’s te maken. Plezier en spanning wisselden elkaar af: zo moesten we op een gegeven moment een enge dronken man omzeilen (verstopt achter de bosjes) en liepen we, met schemer, door een griezelig verlaten stuk waar we op een pad liepen wat ons door angstaanjagende struikjes leidde. Langs het Rotoruameer liepen we terug naar ons hostel. Tijd om te koken: ik wilde verse pasta pesto maken maar de pijnboompitten zijn hier  belachelijk duur dus gingen we voor een kant en klaar potje wat NIET te vreten was… Mijn lieftallige souschef Katinka Vloon heeft me geholpen door de sla te wassen J.
’s Avonds was een internationaal gezellig avondje met een Tsjech, Fransman, Italiaan (YES!) en een Engelsman.

Zondag 11 december – Rotorua:

Wéér vroeg op want in de ochtend hadden we het Wai-o-tapu geyserpark op het programma staan. Eerst hadden we een korte stop bij een bubbelend modderpoeltje. Een soort ‘Steve Erwin’ stak daar een stok in de hete modder om het ons te laten voelen. Vervolgens zaten we de hele verdere busrit met modderhandjes naast elkaar.
De volgende stop was bij de Lady Knoxx geyser, die elke ochtend om 9:15 tot uitbarsting komt. Er was een kleine arena om de geyser heen gebouwd voor de toeristen, waar iedereen in spanning zat te wachten.  En toen was het eindelijk zover: bijna 10 minuten lang kwam er een enorme straal uitspuiten. Genoeg tijd om er mee op de foto te gaan J.

De laatste stop was het Wai-o-tapu park. De buschauffeur had ons verzekerd dat we ruim voldoende tijd zouden hebben om het hele park te bekijken (But anyway you should be back at 12… !!!). We liepen rustig het prachtige park in: het pad leidde ons langs allemaal inferno’s: bubbelende meren, stomende gaten, felgekleurde poeltjes (van fel oranje, tot knalgroen tot kanariegeel!). Halverwege de tocht merkte we wel dat we sneller gingen lopen… hoelang ging dit pad nog door? We hadden nog maar een half uur. Uiteindelijk ging het hardlopen over in hard rennen om toch nog alles te kunnen zien. Ondanks het gerace was dit prachtige park zeker de moeite waard.

Eenmaal weer thuis, na de lunch raakten we in gesprek met een knappe Duitse jongen, die vertelde dat hij liftend door Nieuw-Zeeland reisde. Wat een geld zal dat schelen en ook best spannend!

In de middag stond het Kiwi Wildlife Springs Park op het programma met allemaal native birds and trees.
Het park viel een beetje tegen: het kiwi-gedeelte was pikkedonker (het zijn nachtdieren) en het enige wat we konden zien waren 2 slapende bolletjes ergens ver weg achter een struikje. Verder waren er een aantal aparte vogels, grote vissen, zwanen en hokken met hagedissen en salamanders maar dat was het dan ook. Het enige avontuurlijke was toen we door een vogelkooi mochten heenlopen en een grote, aalscholverachtig beest precies op de klink aan de binnenkant van de deur zat: zouden we de deur opendoen dan zou hij misschien ontsnappen of ons aanvallen. Ik probeerde, door de klink en dus de deur aan onze kant heel hard te schudden, het beest weg te jagen… maar niets hielp. Toen maar een schietgebedje gedaan en snel langs het enge beest gerend.

Rond een uur of 5 wilden we de bus terug nemen naar het hostel. Na een uur gewacht te hebben, bleek de laatste bus allang geweest te zijn. Geïnspireerd door het verhaal van de knappe Duitser, besloten we om dus maar terug te liften. In het begin durfde we niet echt (straks kom je bij ‘n grote enge Maori in de auto!?) maar uiteindelijk stak Katinka haar duim uit. We waren nu officieel lifters. Na ongeveer 10 minuten hadden we dan eindelijk te pakken: een auto reed de andere kant op dan die wij op moesten maar maakte een U-turn en stopte. Tot onze grote opluchting zat er een lief blond meisje in, die vroeg waar we naartoe moesten. Ze bleek daar helemaal niet naartoe te moeten maar omdat het niet zo heel ver was en ze bang was dat we bij mensen met slechte bedoelingen in de auto zouden stappen, wou ze ons met plezier brengen: echt ontzettend aardig!

Om het nog iets gekker te maken gingen we na het eten naar de openlucht Hotspa, vlakbij het meer van Rotorua. Daar hebben we enkele uurtjes in het donker lekker kunnen vertoeven in verschillende hete baden met uitzicht op het meer. Om het heerlijke gevoel helemaal compleet te maken ging het ook nog lekker motregenen waardoor we tegelijkertijd het niet té warm kregen.

Maandag 12 december – Rotorua:

Vandaag was een regenachtige dag en dus de perfecte dag om de Glow worm Caves in Waitomo te bezoeken, één van de dingen waar we al lang naar uitkeken. Na een lange zit in de bus kregen we een rondleiding door de grot met de groep mensen uit de bus. We treuzelden wat zodat we helemaal achteraan stonden; zo hoopten we misschien toch nog stiekem een foto te kunnen maken van de glowworms (STRICTLY FORBIDDEN). Zonder succes want het oranje lichtje wat komt bij het scherp stellen zou ons verraden… Na wat stalagmiet&tiet-en te hebben bekeken was het dan eindelijk zover: we stapten in een bootje dat ons door het laatste stukje door de grot heen zou varen. Wij zaten helemaal vooraan in het bootje. Boven ons op de stenen van de donkere grot verschenen steeds meer glow worms. Doodstil gleden we door het water: de glowworms waren prachtig, nog duizend keer mooier dan de sterren. Helaas duurde het boottochtje niet meer dan 10 minuten, de grot was veel kleiner dan we verwacht hadden en we stonden dus ook al snel weer buiten. Het totale bezoek aan de grot duurde maar 50 minuten, toen wachtte een andere bus ons alweer op  om ons terug te rijden naar Rotorua. Ondanks dat de glowworms prachtig waren viel een van onze hoogtepunten toch een beetje tegen. Voor alle mensen die denken om naar N-Z te gaan: als je naar de glowwormscaves gaat, dan moet je niet gaan voor de normale tour maar voor blackwater rafting, of the combi-tour want die zijn enorm vet hebben we van medebackpackers gehoord, al zijn die behoorlijk aan de prijzige kant…

Doordat we al vrij vroeg weer terug waren in Rotorua besloten we om nog een wandeling door het Redwood Forest te maken. Echt heerlijk uitgewaaid, gekletst, gelachen, achter elkaar aan gerend, foto’s gemaakt en ga zo maar door in dat bos. Prachtige grote dikke rode pine-trees waren het met een gekke rare zachte bast. Een gratis activiteit waar we tot onze verbazing ontzettend veel plezier hebben gehad, ook al waren we er maar 2 kleine uurtjes!

Na het eten (Haute cuisine: omelet à la katinkáá) gingen we even sociaal doen zoals wij dat noemen: oftewel contact maken met medebackpackers (het liefst knappe, van het mannelijk geslacht). Al snel waren we Taki (een soort Uno) aan het spelen met een groep Israëliërs, de Duitse jongen en een Canadees.  Na enkele potjesgingen de Israëliërs naar bed en bleven we achter met de knappe Duitser en de Canadees. Na behoorlijk lang gekletst te hebben: tot 2 uur ’s nachts gingen we naar bed. De Canadees vond Katinka wel interessant en dus werden er nummers uitgewisseld.
Het valt me trouwens op dat er ontzettend veel Duitse backpackers zijn: ze zijn echt in de meerderheid. Qua toeristen staan Chinezen bovenaan.

Dinsdag 13 december  – Rotoruaà Coromandel Coast ( Whitianga):
En daar gingen we weer: vroeg op en als twee schildpadjes met 15 kilo op onze rug rende we naar de bushalte.
Dag schattig hosteltje numero 2 ! Cijfer Funky green Voyagers: 7,5
Plek: 7,5 Hygiene: 7,5 Gastheer: 7,5
Dit dagje in de bus hadden we goed gepland: hele dag regen. Aan het eind van de dag kwamen we eindelijk aan in Whitianga. We werden bij een ander hostel afgezet en moesten nog een eindje lopen en dus was het tijd om voor de eerste keer onze raincovers voor onze backpacks tevoorschijn te halen. Toch had de regen geen invloed op ons humeur: we waaiden lekker uit op het strand terwijl we elkaar uit zaten te lachen. Het ging steeds harder regen maar omdat we schelpjes waren begonnen te zoeken bleven we nog steeds op het strand slenteren. Uiteindelijk kwamen we dan toch doorweekt aan bij ons 3^e hostel: Cat’s pyjamas. We kregen een dorm met 6 bedden toegewezen waar we in gesprek kwamen met een Duits meisje. Ze gaf ons goeie tips over waar we absoluut wel en niet naar toe moesten. Ook gaf ze ons een telefoonkaart die ze over had en een kortingskaart voor de grote supermarkt waar we altijd boodschappen doen. Heel lief!
 ’S Avonds nog even naar de supermarkt gegaan en een soort Chinese burger gegeten (ontzettend smerig!). Niet veel later zijn we ons bedje ingedoken.

woensdag 14 december – Coromandel coast:
Vroeg op want we hadden maar een dag om de hele Coromandel Coast te verkennen. We namen de ferry richting de Cathedral Cove,  wat een van onze hoogtepunten zou worden vandaag. Toch besloten we om eerst nog een andere wandeling te maken naar ‘the Lonely Bay’, want dat vonden we wel spannend klinken. We hebben de hele tocht genoten en uiteindelijk werd ons geklim & geklauter beloond met een prachtig verborgen strand waar maar heel weinig mensen waren. We begonnen meteen weer met schelpjes zoeken en later hebben we nog leuke kiekjes geschoten. Na een tijdje beseften dat we opeens écht Lonely waren op het strand. We kregen allebei een op-een-paradijselijk-onbewoond-eiland-gevoel. Toen weer verder, met een kilo gewicht aan schelpjes, op naar the Cathedral Cove. Het was best een eindje dus gingen we weer liften. Niet veel later werden we alweer opgepikt door twee dames die ontzettend aardig waren. Ze brachten ons helemaal naar het begin van de track naar de Cathedral Cove en gaven allemaal informatie over andere tracks. Toen ik hun vroeg naar de blowholes (enorme gaten die ontstaan vlak bij de kust doordat het water bij storm in grotten tegen de bovenkant van de grot aanbeukt waardoor er uiteindelijk een tunnel omhoog, naar de oppervlakte ontstaat), vertelden ze ons dat er 3 waren, waarvan er twee bezoekbaar en een verborgen en geheim…  Ik wilde er heel erg graag een zien, maar het zou wel een race tegen de klok worden want we moesten ook nog naar Hotwaterbeach met laagtij…
We begonnen met onze tocht naar Cathedral Cove en toen we er uiteindelijk waren viel het toch een beetje tegen. Misschien omdat het regenachtig weer was (dus geen prachtige blauwe zee zoals op alle foto’s), maar het bleek ook dat je niet door de tunnelgrot heen mocht lopen want er was instortingsgevaar…
Wel vond ik de waterval die op het strand kletterde mooi, net zoals de wc-hut op het strand waar je uitzicht had over de hele baai. Toen besloten we om rebels te doen en toch door de tunnelgrot te rennen naar het andere strand. Daarna de hele tocht weer terug omhoog waar we weer van genoten dankzij het oerwoud om ons heen en de mooie vogels en bloemen. We besloten om eerst naar Hotwaterbeach te gaan en later de blowholes te bezoeken. Weer begonnen we met liften en niet veel later hadden we een man te pakken die ook al een Duitse lifter meehad. Hij was best knap, maar veel flirten konden we niet want hij werd eerder afgezet, hij ging niet mee naar Hotwaterbeach maar naar zijn werk…
Weer werden we precies afgezet bij de plek van bestemming. Voordat we het strand opgingen vroegen we eerst in het strandwinkeltje of er een bus naar Whitianga ging zodat we niet in problemen kwamen met de ferry die maar tot een bepaalde tijd voer. Maar de jongen waaraan we het vroegen (best knap!) bood ons een lift aan: hij was bijna klaar met werken en kon ons dan wel brengen… ik antwoorde dat we eigenlijk eerst nog naar de blowholes wilden voordat we naar huis gingen maar daarop zei hij enthousiast: ‘Oh leuk dan wandel ik wel mee, ik heb toch niets beters te doen… ga eerst maar even naar de Hotwaterbeach en kom dan later naar de zwarte villa op het strand, daar woon ik’. Behoorlijk in shock met twee enorme grijnzen op onze gezichten liepen we richting het strand. Onze dag kon niet meer stuk. Aangekomen bij de meute die druk gaten zaten te graven en ondanks het weer dikke lol hadden in het warme water, gingen we even lunchen. Tot onze grote verbazing zagen we niet veel later opeens die knappe Duitse lifter van een half uur geleden over het strand lopen… moest hij niet werken? Wat deed hij hier opeens? Hij slenterde wat rond en liep toen weer weg… heel mysterieus waarom hij nou opeens toch was gekomen maar omdat we hem verder niet hadden begroet zouden we er nooit achter komen…
Na met onze voetjes wat gepoedeld te hebben in verlate heetwaterkuilen (geen schep huren dus er zijn al genoeg gaten! ),  liepen we naar de zwarte villa, waar die jongen, die Lance bleek te heten, met een vriend van hem gitaar zat te spelen (wat willen meisjes nog meer… J).
We kregen een rondleiding door zijn enorme villa die zelfs een architectenprijs had gewonnen: papa je zou het prachtig hebben gevonden: heel veel glas, strak en allemaal begane grond. Zijn vriend van hem wilde ook wel mee en toen iedereen gereed was gingen we in een rode, gloednieuwe, peperdure pick-up truck richting de blowholes. Ik kwam erachter dat Lance behalve ontzettend rijk was, gitaar kon spelen en een ongelooflijk coole auto had ook nog eens piloot bleek te zijn en surfleraar was in de zomermaanden. Hmm die voldeed opzich wel aan m’n eisen… alleen jammer dat het een beetje een verwend opscheppertje was…
We liepen eerst naar een groot veld op een hoge klif waar Narnia 2 was opgenomen. Daarna gingen we zoeken naar de verborgen blowhole. Hij zat helemaal verscholen tussen bomen maar daar was hij dan: een enorm gat van 40 diameter. Het was best eng want we wisten niet echt of de grond erom heen stevig genoeg was, maar we hielden het veilig en lette goed op elkaar. Normaal gesproken kan je deze blowholes alleen zien vanuit een bootje: dan ga je dus in die grot. Maar, al was het misschien minder spectaculair om van boven te zien, ik vond het ontzettend cool om het zo in ieder geval te hebben gezien. Na de wandeling gingen we weer terug naar de pick-up die ergens midden in het bos stond. Ze wilden nog iets gezelligs met ons doen bij hun thuis maar wij wilden lliever terug naar ons hostel en pannenkoeken te maken. Uiteindelijk reden ze naar een winery die letterlijk midden in de jungle lag. Daar was een gestoorde man die veel te veel praatte, en die liet ons allemaal wijn, liquor en andere drank proeven. Hij vertelde ons van de fruitsoort feijoua die voor drank veel wordt gebruikt in Nieuw-Zeeland maar die verder bijna niemand kent. Hij liet ons een stukje proeven en ik vond het heerlijk. Daarna gingen we weer verder, we hadden besloten dat we in ons hostel pannenkoeken voor ze gingen bakken. Nog veel gelachen en toen ze uiteindelijk weggestuurd zodat ze de laatste ferry terug zouden halen naar hun pick-up truck die aan de andere kant van het water stond, zodat ze niet zouden blijven plakken in ons hostel (hehehehe natuurlijk heel subtiel à la roos weer gedaan J)
Wat een onwijs geweldig prachtige leuke topdag!!! 7 uur gewandeld samen zonder enige tegenvaller: heerlijk een onvergetelijke dag!

donderdag 15 december – Coromandel coast à Paihia:
Dag hostel 3: Cat’s Pyjamas! Cijfer: 7-
Plek: 6,5 Hygiene: 7,5 Gastvrouw: 6,5
We vertrokken met zware regen. Gelukkig kwam dat goed uit omdat we weer een lange bustocht voor de boeg hadden. We gingen helemaal naar het noorden van het noordereiland, naar de regio Northland. Halverwege de bustocht hoorden we dat er enorme overstromingen overal in het land waren geweest en zelfs wegen waren ondergelopen. Toch leek het erop dat we naar de droogste plek in het hele land reden: aangekomen in Paihia wat in de Bay of Islands ligt aan het water, hadden we zelfs een beetje blauwe lucht en was het droog. Lopend naar ons hostel ‘the Mousetrap’ (die hadden we op aanraden van Willem gekozen) kregen we een aanbod van een man met een huis-hostel die bedden voor 20 dollar per nacht aanbod (normaal betalen we zo rond de 22). Hij ging uiteindelijk zo erg omlaag met z’n prijs dat we naar 16,50 dollar waren gekomen maar toch kozen we voor the Mousetrap omdat we behoefte hadden aan wat gezelligheid en nieuwe mensen leren kennen. Voor de aardigheid hadden we z’n nummer toch maar opgeslagen, in geval dat we wilden verhuizen. Op onze kamer bleken 2 Nederlandse meisjes te zitten die we herkenden van ons vlucht van Hong-Kong naar Auckland. Verder was er nog maar 1 ander meisje die erg aardig was. Toen zijn we gaan mountainbiken naar het centrum en later gingen we te voet naar de supermarkt. Na inkopen te hebben gedaan liepen we met onze zware tassen terug en tot onze grote verbazing stopte er een vrouw spontaan naast ons, om ons naar ons hostel te brengen met de auto.  Lekker snel weer terug bij het hostel, boekten we nog een leuke trip naar het allernoordelijkste puntje van het noordereiland en een nachtelijke kayaktrip in de avond, hopelijk zijn we op tijd terug voor die nachtkayak!

vrijdag 16 december – Noorden van Northland, North Island:

 Heeeel vroeg op voor de bustocht naar cape reinga. Onze eerste stop was bij een Kauri bos waar prachtige enorme bomen stonden waarmee iedereen ging knuffelen J. De buschauffeur was erg lief en gezellig en gelukkig waren er gek genoeg geen toeristen in de bus, alleen maar backpackers. Ons volgende avontuur was racen met de tourbus op het strand ( 90 mile beach). Ontzettend hard ging het, en af en toe als er een grote golf kwam splashde al het water langs de wielen torenhoog omhoog. Hij zat ons behoorlijk bang te maken met dat we door het hoogtij vast zouden te komen zitten in het zand en 4 uur zouden moeten wachten (help daar gaat onze nachtkayak!). Maar wij dachten dat dat meer een toeristisch avontuur-praatje was, dan echt gevaar. Het bleek anders te zijn. Ergens was er een plek waar de bus om een rotsformatie heen moest, dus naar de zee toe. Maar omdat het al hoogtij was trok het water zich bijna niet meer terug en konden we er dus niet langs. We moesten rondjes blijven rijden om niet vast te komen zitten maar we konden het goede moment niet vinden en dus moesten we omkeren. Op een rustiger stukje zijn we even uitgestapt en toen via de veilige weg naar onze volgende stop toegereden: sandboarden in de hoge duinen! Het was prachtig: net een woestijn. Onze leuke dikke walrus-buschauffeur deed voor hoe we op onze bodyboards het best konden liggen en sturen en toen was het zo ver. In het zonnetje de enorme heuvel op. Ik had de techniek te pakken en kwam best ver door m’n voeten zo hoog mogelijk te houden en veel naar voren te leunen. Toen weer verder met onze stoere bus en buschauffeur op naar het allernoordelijkste puntje waar de Atlantische oceaan samenkomt met de Grote Oceaan. Heerlijk uitgewaaid en genoten van het prachtige uitzicht over de eindeloze oceanen. Na een klein uurtje gingen we weer richting huis al stopte we nog wel bij een museumpje en een fish & chips shop. Daar zaten we dan in de bus met z’n alle, behoorlijk hecht geworden als groep, te genieten van een intensieve dag met fish & chips op onze schoot. Gelukkig waren we niet vast komen te zitten in het zand want onze volgende avontuur zat al op ons te wachten… en we moesten ons nog omkleden… nog 15 minuten!
Bij het afscheid had ik enorme behoefte om de buschauffeur een knuffel te geven en dat heb ik dan ook gedaan. Wat een goede lieverd was dat! Het deed me goed en gelukkig vond hij het ook leuk J. Toen rennen, omkleden en weer hollen naar de haven. Nét op tijd voor de kayak night safari. Verschillende knappe jongens stonden met de andere klanten ons al op te wachten. Behalve 3 leuke Engelse jongens was er een onweerstaanbare Spaanssprekende (ik denk dat hij uit zuid-amerika kwam) man in de boot. Ik wist niet dat ik in staat was om zo snel voor een jongen te vallen, kritisch en superbitch dat ik ben, maar het gebeurde nu echt ik smolt weg in zijn donkere ondeugende ogen met z’n sexy halflange haar en z’n lekker tintje. Liefde op het eerste gezicht. De boot stopte waar de zee overging in een rivier en toen werden de kayaks er uit gegooid en was het tijd voor wat actie. Kayakend naar de waterval, af en toe viel ik bijna uit de boot van verliefdheid, begon het al te schemeren. Katink en ik waren een goed team en we waren de snelste. Toen was het tijd voor een wedstrijdje: wie het eerste onder de waterval, tegen de stroming in, kan komen. Makkelijker gezegd dan gedaan. We kwamen allemaal vrij ver maar uiteindelijk was de kracht van de waterval zo sterk dat alle kayaks werden omgeduwd. Na enkele keren proberen vielen ook wij om in het water. Lachen, gieren, brullen & hyperventilerend zaten we elkaar dolgelukkig aan te kijken watertrappelend in het water met een prachtige sterrenhemel boven onze hoofden. Mijn prachtige Zuid-Amerikaan hielp me in m’n kayak, waarbij hij mijn hand iets te lang vasthield. Ik was, ondanks dat hij daar was MET ZIJN VRIENDIN (ja ik dacht ik wacht even met het slechte nieuws vertellen… ), in katzwijm. We hadden ontzettend veel oogcontact en hij leek ook wel geïnteresseerd (ook zijn vriendin kreeg dat een beetje door…). Wat een geweldige lach, wat een leuke humor en ga zo maar door maargoed. Ik zou hem na deze tocht nooit meer zien, hij had daarbij een vriendin, hij was best oud (tegen de 30?) en ik wist helemaal niks van hem… later zijn we uit gegaan met de Engelse jongens (na een douche te hebben genomen) en het meisje van onze kamer die ook mee was op de kayak tocht. Mijn prins op het witte paard heb ik niet meer gezien… zal wel even een paar dagen duren voordat hij uit m’n hoofd is… wat is het leven toch hard dat je soms weet dat je een leuk persoon nooit meer in je hele leven zal zien… misschien nog in mijn dromen J.

zaterdag 17 december; EVEN HELEMAAL NIKS. Uitgeslapen en zelfs toen ik wakker geworden was, lag ik alsnog in coma door mijn prins. Wat inkopen gedaan en op de kamer gechillt en schelpjes uitgezocht en ’s avonds lord of the rings gekeken terwijl Katinka uitging met de canadees die we in Rotorua hadden ontmoet…

Zondag 18 december - Paihia & Whangarei, Adres 1:

8 uur opgestaan: voor ons doen best laat om vervolgens, na het inpakken, met een lege maag naar de busstop te lopen.
Dag hostel 4: Mousetrap! Cijfer: 7-
Plek: 7 Hygiene: 7 Gastheer: 5 (Errug humeurig en streng zeg! Wat een zeikerd)
Katinka is nog even snel ontbijtje bij de bakker gaan halen voor ons en was net op tijd terug voor de bus…
Rond half 12 kwamen we aan in Whangarei, waar we om 12 uur opgehaald zouden worden door onze eerste host. Een beetje zenuwachtig zaten we alle auto’s te bestuderen: ‘Zou dat hem zijn? Die grote pick-up truck daar?!’ tientallen minuten gingen voorbij totdat er eindelijk een pick-up truck voor onze neus stopte en daar een man uitstapte. We stelden ons aan elkaar voor en hij bleek heel aardig te zijn. Voordat we naar de farm reden, moest hij eerst het diesel vat dat achter de pick-up truck vast zat vullen voor alle machines op de boerderij. Dat waren er kennelijk nog wat want hij tankte dus even voor 2000 dollar aan diesel (Zo een 1200 euro?!?!!). Onderweg vertelde hij dat zijn huidige project op de farm ‘een heuvel verplaatsen’ was… hmm ja, ja natuurlijk.

Op de boerderij aangekomen leidde hij ons rond, lunchten we wat en hebben we snel een wasje gedraaid. Niet veel later kwamen zijn vrouw en drie (van hun zes) kinderen terug van hun meerdaagse springconcours. Het was een beetje apart want ze stelden zich niet eens voor, wat je toch wel verwacht als er nieuwe helpers komen. Ik begon toch maar met (slappe!) handjes schudden maar de moeder kreeg ik niet te pakken: die deed alsof we lucht waren…
[Familie in het kort: vader = clim moeder = diana 3 dochters: natalia, natasha & shazzie 2 zoons: JD & (clim)tristan. ]
We werden meteen ingeschakeld om de paarden uit te laden etc. Daarna gingen we met Clim in ‘the gator’ een soort lage quad-auto met achterbak de paarden voeren want hij heeft zoveel land dat dat onmogelijk is om te voet te doen. Hij legde ons uit hoe we die moesten besturen en vervolgens moest ik het meteen proberen: op naar de hooischuur waar vier varkens naast stonden. Later mochten we alleen op pad met de gator en ik moest al meteen enorme capriolen uithalen om de opdracht te laten slagen (achteruit de berg op, scheurend door een hobbelige wei met wilde &woeste paarden achter ons aan galopperend, scherpe bochten etc.).

Eenmaal weer veilig thuis werden we besprongen door de vele kleine vrolijke hondjes die ze hier hebben. Eigenlijk heb ik niets met van die schoothondjes à la chihuahua maar ze waren best leuk en ook al waren er sommige best lelijk: ik raakte al snel gehecht aan ze.

Daarna gingen we op pad met het jongste kind van de familie: de mooie Natalia van 9. Ze liet ons zien waar je eieren moest rapen en daarna gingen we een computerspelletje met haar spelen.  

Na het eten hebben we ons ongezellige triplex huisje/kamertje gestofzuigd om Katinka op haar gemak te stellen (haar spinnenfobie kwam natuurlijk weer naar boven). Gelukkig konden we het wat gezelliger maken doordat er boxjes waren en we dus onze Ipod meteen op hadden aangesloten.  Toen katink eindelijk geen spinnen meer zag en tevreden was, konden we gaan slapen.

Maandag 19 december – host 1:
Maandag bleek, lucky we, opruimdag te zijn…  niets paarden verzorgen maar stofzuigen, dweilen, was ophangen en afhalen en was opvouwen. Later op de dag gingen we met de gator en de jongste dochter Natalia de paarden voeren. Dat was op zich wel leuk al was die Natalia (9 jaar ofzo) een behoorlijk verwend en bazig meisje.
Aan het eind van de dag hadden we er helemaal genoeg van. Het was de manier waarop ze ons klusjes gaven (meer van ik heb geen zin om het te doen dus doe jij het maar),  het werk wat dus vooral huishoudelijk werk was dan met de paarden en de manier waarop de kinderen met ons omgingen (vaak waren we gewoon lucht voor ze) ,waardoor we behoorlijk teleurgesteld waren. In ieder geval waren we het er over eens dat we hier niet een maand gingen blijven… we bedachten een plan en besloten rond kerst weg te gaan. Het avondeten was ongezellig en kort, na 3 minuten was iedereen al van tafel iets anders aan het doen: We hadden iets meer gezelligheid verwacht in zo een grote familie! Ondanks alles hebben we een klein feestje gebouwd in onze kamer met keiharde muziek op J. We zaten toch ver weg van hun huis af in een treurig en koud (!) triplex huisje. 

Dinsdag 20 december – host 1:  
Al heel vroeg werden we wakker door de kraaiende haan vlak naast ons huisje. Weer mochten we eerst gaan stofzuigen, de afwas opruimen en de was ophangen, afhalen en vouwen. Katinka ging met de gator de varkens voeren terwijl ik nog verder moest in het huis. Later kregen we samen een klus, buiten gelukkig: we moesten allemaal balken, die ergens bij een verlate huisje lagen, met de gator naar hun huis toebrengen zodat ze een hek konden maken. In de middag moesten we meehelpen met koeien melken. Daar hadden we echt zin in! Eindelijk echt iets wat we verwacht hadden dat we op een boerderij zouden moeten doen! Samen met JD (een van de zoons) en een andere helpx-er, het Oostenrijkse meisje Adele, gingen we 570 (!!!) koeien melken. Nadat we alle koeien naar het melkstation hadden gedreven werden de taken verdeeld: eerst deed hij voor hoe je de melkmachines aan de uiers vastmaakte en toen liet hij zien hoe je ze moest afkoppelen aan het eind: dat werd onze klus. Het was een soort loopband in een grote cirkel waar ze een voor een opkwamen: helemaal aan het begin van de cirkel gingen JD en Adele de melkmachines vastkoppelen, en wij stonden aan het eind om ze af te koppelen en de uiers te desinfecteren. Best een zenuwslopend werkje aangezien we op tijd moesten afkoppelen voordat de koeien bij het einde waren waar ze eraf konden lopen. Toch kreeg ik al snel de slag te pakken en kon ik zelfs met één hand afkoppelen en met de andere hand desinfecteren. Na 3 uur zat het erop, al leek het sneller te gaan doordat we veel lol hadden en er leuke muziek op stond. Toen mocht ik met de gator de koeien achterna gaan om het hek achter hun te sluiten, terwijl de anderen het melkstation gingen schoonspuiten. Eenmaal weer terug ‘thuis’ hadden we, ondanks dat we heel vies waren, een beter gevoel over de dag omdat we eindelijk echt leuk boerderijwerk hadden mogen doen. In de avond kwam er familie op bezoek waar we gezellig bij mochten zitten… achteraf bleek wel dat wij alles mochten gaan opruimen en afwassen, toch weer een beetje een teleurstelling…

Woensdag 21 december - host 1:
En daar gingen we weer van veurn af annnn: stofzuigen, was ophangen, was vouwen etc. Ons was wel beloofd dat we mochten gaan paardrijden met de meisjes. Erg veel zin leken ze er niet in te hebben maar toch keken wij er wel naar uit. De moeder zat ons helaas de hele tijd nog meer huishoudelijke klusjes op te dragen waardoor het paardrijden steeds werd uitgesteld.  Uiteindelijk gaven we het maar op en vroegen we er niet meer naar… Een uur later kwam een van de dochters toch (met tegenzin?) aan ons vragen of we wilden paardrijden met hun. Eenmaal opgezadeld en opgestapt, begonnen we een tochtje langs alle koeienweides, alleen maar in stap. Toch een beetje gekletst met de twee dochters. 
Na de lunch was het weer tijd om koeien te melken en dus te ontsnappen aan de vervelende huishoudelijke klusjes! Weer lekker lopen dollen tijdens het koeien melken. Het is wel heel toevallig dat ik trouwens net voor de Nieuw-Zeeland reis het liedje ‘I am sexy and i know it’ hoorde en sindsdien op momenten dat we er dus NIET sexy bijlopen (met onze enorme rugzakken op, of met onze koeienmelk pakjes aan of zwetend rennend naar de bus) dat liedje horen. We kwamen erachter dat er 1 ding is waar je op moet letten tijdens het koeien melken: dat ze je niet onderschijten!!!! Dat komt dan namelijk precies op het enige niet beschermde stukje terecht: bovenop je hoofd of in je gezicht!!! We waren een beetje angstig en met meer afstand de koeien aan het afkoppelen hopend dat we de dag zonder zo een tragische blunder konden afsluiten. Tot ons grote vermaak had JD minder geluk: die moest een hoef van een koe behandelen en kreeg maar liefst 3x koeienpoep op zijn hoofd, schouder en nek J. Na afloop was het beurt aan Katinka om de koeien naar hun weide te brengen terwijl ik met een enorme brandweerspuit alles ging schoonspuiten (waaauw wat een enorme waterdruk). Toen we thuiskwamen bleken de ouders weg te zijn. We besloten pannenkoeken te gaan bakken J.

Donderdag 22 december – host 1:
Weer de dagelijkse huishoudelijke klusjes (stofzuigen, afwassen, was ophangen) en daarna op een soort tractor-grasmaaier leren grasmaaien. Dat was wel een heeeel leuk werkje